نمیدانم برای شما هم پیش آمده یا نه؟ اما برخی مواقع برای هر فردی پیش میآید که دلش پر میکشد به سوی مکانی که هرگز ندیده اما حس میکند سالهاست که آنجا را میشناسد، مکانی که فقط یک مقصد جغرافیایی نیست. سفر به کربلا و زیارت حرم امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) از همین مقاصد برایم بود.
روزگاری که ابوالقاسم فردوسی توسی که در روز تولدش قرار داریم، دست به قلم برد و سعی کرد با تبدیلکردن داستانها و اسطورههای ایرانی به نظم، قدمی بزرگ در ماندگار کردن میراث ملی بردارد، روزگار این سرزمین آشفته بود و فردوسی سعی داشت با بازگشت به ریشهها، دوران مجد و سربلندی گذشته را به یاد ایرانیان بیاورد.
از تهران که حرکت کنید بعد از تاکستان، ابهر و خرمدره و در فاصله ۱۰کیلومتری آزادراه تهران به زنجان یک جاده فرعی قرار دارد که اگر آن را طی کنید چشمتان میافتد به گنبد آبیرنگ سلطانیه در دشت وسیع سلطانیه که از دامنه کوههای شمالی منطقه آغاز و تا اولین رشته کوههای جنوبی منطقه ادامه پیدا میکند. گنبدی پر نقش و نگار بهجا مانده از دوران حکومت ایلخانان مغول که نشان از رام شدن خلقوخوی خشنشان در همنشینی با ایرانیان دارد.
با شنیدن کلمه «سفر» یاد چه چیزی میافتید؟ استراحت، تفریح، خوشگذرانی یا عکسهای خوشرنگ و لعاب اینستاگرامی؟ ازنظر هرکسی سفر تعریفی داردو از نظر من سفر یعنی معنای زندگی یا نه اصلا خود خود زندگی. درسفر به تنها چیزی که فکر نمیکنم مقصد است.
«دستانم را از تابوتم بیرون بگذارید تاآنهایی که شب وروز دنبال خوردن حق مستضعفین جهان هستند،ببینندکه بادست خالی بهسوی خدایم میروم و چشمانم را باز بگذارید تا آنهایی که کورکورانه به راهی میروند، ببینند من کورکورانه راهم را انتخاب نکردم».این بخشی ازوصیتنامه شهیدعباس کردآبادی است.
شهید محمدتقی اخوان ۲۸ آبان ماه ۱۳۴۴ در شهر همدان بهدنیا آمد. در زمانی که محمدتقی تنها ۱۲ سال داشت با وفات پدرش، با تحمل رنج یتیمی، در کنار تحصیل، دستفروشی میکرد؛ تابستانهای دوران نوجوانیاش را با زبان روزه، کارگری و برای تأمین روزی حلال تلاش میکرد.
خوشبختی یک احساس درونی است. افراد زیادی هستند که ما فکر میکنیم بسیار خوشبختند. افرادی که ثروتمندند یا از موقعیت اجتماعی خوبی برخوردارند مانند پزشکان و مهندسان که ازنظر مردم جزو خوشبختترین و موفقترین افراد جامعه شناخته میشوند اما اینطور نیستند.
اگر ازشما بخواهند دوباره به دوران مدرسه برگردید،آیا با میل این پیشنهاد را قبول میکنید؟ آیا دوست دارید به دورهای بازگردیدکه مجبور بودید هر روز صبح از خواب بیدار شوید، به جایی شبیه زندان یا اردوگاه کار اجباری بروید، با آداب و ترتیب خاصی در کنار دانشآموزان بهصف بایستید و هر چه معلمان و معاونان مدرسه میگفتند، گوش دهید؟ آیا دلتان میخواهد دوباره زمانتان را در مدرسه تلف کنید یا دنبال رویاهای واقعیتان بروید؟ آیا میخواهید زمان به عقب برگردد یا نه؟
حتما شما هم شنیدهاید؛ این را که میگویند: «فلانی سر سفره پدر و مادر بزرگ شده است». همین یک جمله کوتاه در خودش دنیا دنیا حرف دارد. چنین افرادی حتی اگر در آن سفره نان و پنیر و غذایی ساده خورده باشند، چشم و دلشان سیر است. «چشم و دل سیر»، یعنی آدمی که آنقدر از محبت خانواده سیراب شده که محبت را در هیچ کجای دیگری جستوجو نمیکند.
معلولیت یکی از واقعیتهای انکارناپذیر در همه جوامع انسانی در تمام دنیا میباشد. بهعلت وجود این نقیصه در ساختار فیزیکی بعضی از انسانها، مراقبت تغذیه، و ایابوذهاب آنها باید در شرایط ویژهای صورت پذیرد.