صداوسیما در مواجهه با پوشش مراسم وداع امام شهید، با درک عمیق از حساسیت لحظه و مسئولیت تاریخی خود، مجموعهای از راهبردهای منسجم و همافزا را بهکار بست که ریشه در عمیقترین نظریههای ارتباطی، معناشناختی و روانشناختی اجتماعی داشت.
امروز برای نشستی به وزارت ارتباطات رفته بودم که از پنجره، نگاهم به یاری آشنا افتاد: کلاه فرنگی؛ عمارت باشکوه صدا و خاطره! همان زادگاهی که رادیوی ایران، در ۴ اردیبهشت ماه ۱۳۱۹ خورشیدی، در آن پا به عرصه وجود گذاشت.
یکی از بزرگترین چالشهای همیشگی سینما و تلویزیون پساانقلاب، مسأله واکنش سریع به رویدادهای کلان ملی بوده است.
در تقویم پرفرازونشیب تاریخ رسانههای جمعی، لحظاتی وجود دارد که کارکرد صرف «انتقال رویداد» در آنها رنگ میبازد و به پدیدهای عمیقتر بدل میشود؛ لحظاتی که رسانه از جایگاه ناظر بیرونی خارج شده و خود نقش «خالق واقعیت جمعی» را ایفا میکند.