وقتی ققنوس مانگار می‌شود

به گزارش جام‌جم‌آنلاین از روابط عمومی رسانه ملی، مهدی محمدیان، با لحنی آرام، اما تأمل‌برانگیز، نخستین واکنش خود را به دریافت این جایزه، قدردانی از دست‌اندرکاران آن عنوان می‌کند؛ قدردانی نه از سر تعارف، بلکه از موضع دغدغه. او گفت: اینکه در روزگاری که گاهی میان‌مایگی یا حتی فرومایگی، فضیلت پنداشته می‌شود، جمعی بنشینند و دقیق بررسی کنند که چه کسانی واقعاً برای زبان فارسی، وقت، توان و عمرشان را می‌گذارند، اتفاق کوچکی نیست.
او بر این باور است که شکل‌گیری شورای پاسداشت زبان فارسی در معاونت صدا، صرفاً یک سازوکار اداری نیست، بلکه نشانه‌ای است از بازگشت حساسیت به زبان، در گستره پرسرعت و گاه بی‌ملاحظه رسانه و تأکید می‌کند: زبان فارسی چیزی نیست که خودبه‌خود زنده بماند. باید برایش هزینه داد، دقت کرد، وسواس داشت و گاهی حتی از سرعت و آسانی صرف‌نظر کرد.
سخن که به برنامه «ققنوس» می‌رسد، لحن او رنگ دیگری می‌گیرد؛ لحنی آمیخته به افتخار، مسئولیت و احتیاط. «ققنوس»، به گفته او، فقط یک برنامه ادبی نیست؛ حاصل سال‌ها اعتماد، جدیت و کار جمعی است و توضیح داد: نزدیک به یک دهه است که این برنامه به‌صورت زنده روی آنتن می‌رود و در این سال‌ها افراد زیادی برای آن اعتبار گذاشته‌اند، وقت صرف کرده‌اند و حتی آبرویشان را به میدان آورده‌اند.
محمدیان خود را نه آغازگر این مسیر، که «میراث‌دار یک کار بزرگ» دانست و افزود: این میراثی است که اصلی‌ترین وظیفه‌اش حفظ شأن زبان فارسی در گفتار زنده رسانه‌ است؛ جایی که لغزش، ساده‌انگاری یا شتاب، بیش از هر جای دیگر به چشم و گوش می‌آید.
او گفت: با تأمل و دقت تلاش کرده‌ایم آنچه به شنوندگان ارائه می‌کنیم، از نظر زبانی و ادبی، قابل دفاع باشد، چون مخاطبان ما اتفاقاً مخاطبان ساده‌ای نیستند، مخاطبان «ققنوس» آگاه، روشن، پیشنهاددهنده و علاقه‌مند جدی ادبیات‌اند. همین ویژگی، تعهد برنامه را چند برابر کرده است، زیرا مخاطبی که می‌فهمد، اگر احساس کند زبان دست‌کم گرفته شده، بی‌درنگ واکنش نشان می‌دهد.
بخش مهمی از صحبت‌های محمدیان، به هویت رادیو فرهنگ بازمی‌گردد. او فعالیت در این شبکه را «امتیاز» می‌داند، نه صرفاً یک موقعیت شغلی و معتقد است: رادیو فرهنگ جایی است که فرهنگ، فضیلت، اندیشه و اصل زندگی در آن به شدت معتبر است. فعالیت در چنین فضایی، خودبه‌خود تعهد می‌آورد.
از همین منظر است که محمدیان دریافت جایزه «صدای سیمرغ» را نیز امری فردی ندانست و ادامه داد: این جایزه را من به نمایندگی از همه همکارانم گرفتم؛ تمام کسانی که در این سال‌ها دغدغه‌شان اعتلای فرهنگ این مرزوبوم بوده است.
وی در بخش دیگری از سخنانش، به اهمیت حفظ زبان معیار در گویندگی رادیو اشاره و بیان کرد: گوینده رادیو، تنها خواننده متن یا ناقل پیام نیست، بلکه «امانت‌دار زبان» است. زبان معیار در رادیو باید زنده، روان و دقیق باشد؛ نه تصنعی و نه سهل‌انگارانه؛ گویندگی رادیو اگرچه باید به گوش مخاطب امروز نزدیک باشد، اما نباید به قیمت فروکاستن از شأن واژه‌ها و ساختار درست زبان فارسی تمام شود. محمدیان باور دارد هر لغزش زبانی در رسانه شنیداری، به‌سرعت در ذهن و زبان مخاطب تکثیر می‌شود و از همین رو، دقت، وسواس و آگاهی زبانی را از اصلی‌ترین وظایف حرفه‌ای یک گوینده می‌داند؛ وظیفه‌ای که به‌زعم او، مستقیماً با هویت فرهنگی جامعه گره خورده است.
این‌گوینده در پایان بر یک نکته ساده، اما بنیادین تأکید کرد: پاسداشت زبان فارسی، فقط با مراسم و جایزه اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه با دقت روزمره، با احترام به واژه، با مسئولیت در اجرا و با باور به اینکه زبان، ستون هویت ماست، رقم می‌خورد.