فوتبال مدرن یک واقعیت مهم دارد که معمولا زیر سایه نامهای بزرگ مربیان گم میشود. کیفیت مربی هرقدر هم بالا باشد بدون بازیکنان مناسب و امکانات کافی نمیتواند هر تیمی را به قهرمانی برساند.
آنچه در پشت پرده تیم ملی فوتبال امید ایران و ناکامی اش در بازیهای آسیایی وجود دارد عجیبتر از آن چیزی است که تصور میشد. بازیکنان میلیاردی و کم سن و سال بی انگیزه رفتند و دست خالی برگشتند.
تیم ملی فوتبال پرتغال در ادامه رقابتهای لیگ ملتهای اروپا موفق شد با یک بازی روان و هجومی نروژ را شکست دهد.
همه روی آلمانِ تحت هدایت یورگن کلوپ جور دیگری حساب میکردند. اما این تیم شب گذشته در خانه به یونان باخت تا شوک بزرگی به فوتبال آلمان وارد شود.
پرونده مسترالمپیا ۲۰۲۶ با قهرمانی نیک واکر همیشه مدعی بسته شد. او با بدنی پرحجم، خشک و شارپ که البته زیبایی آنچنانی نداشت، درِک لانسفورد قهرمان سال قبل را کنار زد و ساندو را مال خود کرد.
هر بار که تقویم فوتبال به روزهای بازیهای ملی میرسد، یک نگرانی قدیمی دوباره سراغ باشگاهها میآید؛ نگرانی از بازیکنانی که با پیراهن تیم ملی راهی سفر میشوند و ممکن است با مصدومیت، خستگی یا آمادگی جسمانی پایین به خانه برگردند.
حرف استقلال یکی است: «قهرمانی لیگ بیست و پنجم برای ما است». لیگی که با صدرنشینی استقلال نیمه تمام ماند حالا یک مدعی ابدی خواهد داشت.
وقتی دو غول بزرگ دنیا جوری مقابل هم قرار بگیرند که انگار در یکی از مراحل حساس جام جهانی بازی میکنند نبردی میشود که قطعا یکی از تماشاییترین مسابقات دنیای فوتبال در سال ۲۰۲۶ است. دیدار انگلیس و اسپانیا در گروه A۳ لیگ ملتهای اروپا دقیقا چنین ویژگیهایی داشت.
اصغر شرفی در گفتوگو با جام جم:
مهدی پاشازاده: من غر زدن مربیان را دوست ندارم
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.
