خطای اکراد سوریه و جولانی

مسلم عبدی رئیس قسد به هیچ‌وجه گمان نمی‌کرد اسرائیل و آمریکا تماشاچی صحنه‌ای باشند که در آن کرد‌های متحد آنان در حالی که از مواضع قبلی در برابر دولت جولانی عقب‌نشینی کرده و خط قرمز‌های خویش را زیر پا گذاشته، از هر دو فرآیند سیاسی و نظامی سوریه کنار گذاشته شده و جولانی دایر مدار سرنوشت کرد‌ها در این کشور باشد. وقتی عبدی برای بار دوم برای امضای توافق راهی دمشق شد، باید به این نکته توجه می‌کرد که پرونده کرد‌های سوریه در اختیار ارتش ترکیه است و دمشق در آن سمتی ندارد. ترکیه نمی‌خواهد کرد‌ها بخشی ازساختار حکومت درسوریه باشند؛ چه بصورت هویت نیمه خودمختار و چه با هویت ادغام شده. عبدی باید از روزگار عبرت می‌گرفت. نه آمریکا و نه رژیم اسرائیل به دوستان و حتی عوامل خود وفادار بوده‌اند و نه جولانی که متلون‌تر از آن است که برقول وقرارخود بماند. عبدی باید می‌دانست ترکیه به چیزی کمتر انهدام کامل کرد‌ها در سوریه رضایت نمی‌دهد. ترکیه نمی‌خواهد کرد‌ها حتی در روند سیاسی نقشی داشته باشند کما این‌که در مورد پ‌ک‌ک به خلع سلاح آن بسنده نکرد و انحلال حزب آنان نیز مطالبه کرد و حتی پس از تحقق آن باز به قول و قراری که با اوجالان داشت اعتنا نکرد وحتی حاضر به آزادی دادن به او نشد. شاید کرد‌ها دارند کفاره بی‌توجهی به درخواست‌های مشترک سوریه اسد و ایران را می‌دهند! در آن زمان سردار سلیمانی واسطه دولت وکرد‌ها بود و برحقوق کردهاتاکیدداشت امادر نهایت کرد‌ها در روزی که باید به آینده‌ای که سوریه به دست ترک‌ها می‌افتاد نگاه می‌کردند، قرار با شهید سلیمانی را نقض کردند. 
کرد‌ها در این صحنه حتی وجه‌المصالحه نیز قرار نگرفتند تا در ترازوی معادلات سیاسی امنیتی بتوانند نقش پارسنگ داشته باشند آنان به‌طور کامل به ترکیه واگذار شدند بدون این‌که حتی تضمینی برای امنیت جانی افرادشان گرفته باشند، اما البته ترکیه و جولانی گمان نکنند غلبه بر قسد و عبدی به معنای غلبه دائمی بر پرونده پیچیده کرد‌های سوریه است. کرد‌ها در اینجا تجربه جدیدی پیدا کردند. فریفتگی یا انفعال سازمان قسد می‌تواند بیداری آنان را در پی داشته باشد آنان قاعدتا در خواهند یافت که راه امنیت و اعتبار آنان در همکاری با آمریکا و رژیم اسرائیل و نیز در توافق با دولت فرقه گرای جولانی نیست. باید به سنت‌های پیشین باز گردند. منطقه مادری مهربان دارد و باید آن را پاس داشت.