فیلم رقص باد ساخته سیدجواد حسینی، تلاشی ناموفق برای تقلید از سینمای شاعرانه آنجلوپولوس است؛ تقلیدی که به بازتولید سطحی مولفه‌های سبکی محدود می‌شود و هرگز به عمق زیبایی‌شناختی یا مفهومی آثار مرجع نزدیک نمی‌شود. پلان‌های طولانی، قاب‌بندی‌های افقی گسترده و حضور مداوم باد و طبیعت، همگی نشانه‌هایی آشنا از جهان آنجلوپولوس‌اند، اما در این‌جا بیش از آن‌که حامل معنا باشند، به ژست‌هایی تکراری تقلیل یافته‌اند. جایی که آنجلوپولوس در «ابدیت و یک‌روز» یا «چشم‌انداز در مه» زمان را معلق می‌کند تا فقدان، انتظار و زخم تاریخ به تجربه‌ای حسی بدل شود، «رقص باد» صرفا همان الگو‌ها را به‌شکل مکانیکی تکرار می‌کند، بی‌آن‌که توجیه درونی یا ضرورت دراماتیکی داشته باشد.