
امروز ساعت ۵:۲۶ بامداد ۵ دیماه ۱۳۸۲، در عرض ۱۲ ثانیه، بزرگترین سازهٔ گلی جهان به کلی ویران شد، خانهی مردم هم. زلزله همه چیز را نابود کرد. زلزله هرگز به این شهر نیامده بود، ارگ بم شاهد است. شاهدی باشکوه که ۲۵۰۰ سال پابرجا بود و امروز فرو ریخت.
قطع ارتباط مخابراتی، کشته شدن بسیاری از مسئولان شهر و ضعف شبکه لرزهنگاری، همه و همه دست به دست هم دادند تا خبر فاجعه، دیر به دیگران برسد، حتی این هم یک فاجعه بود. خود مردم محلی نخستین امدادگرانی هستند که با دست خالی مشغول کمک اند. اولین نیروی امدادگر پس از گذشت حدود چهار ساعت از حادثه، به بم وارد میشود و نخستین جلسه ستاد حوادث غیرمترقبه کشور نیز، حدود ۱۰ ساعت پس از حادثه تشکیل میشود.
به گزارش خبرنگار جام جم آنلاین، بم یکی از شهرهای استان کرمان و مرکز شهرستان بم است که در جنوب شرقی ایران قرار دارد؛ به گواه تاریخ و اسناد بهجای ماندهای همچون شاهنامه، این شهر تاریخی درگذشته بانام کجاران شناخته میشد.
شهر بم دقیقاً روی گسلی به نام «نایبند» قرار دارد، در سال ۱۳۷۸ امکان وقوع زلزلهای سهمگین را در بم توسط چند کارشناس پیشبینی شده بود و هشدارهای لازم را داده بودند. واحد مرکزی خبر در یک مرداد ۱۳۸۲ از دو زمینلرزه باقدرت بیش از پنج ریشتر در حوالی بم خبر داد که خساراتی نیز در برداشته است.
مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران محل رخداد زمینلرزه را حدود ۱۵۰ کیلومتر دورتر از کانون زلزله اعلام کرد؛ پیش از این حادثه، شهر بم ۹۰٬۰۰۰ جمعیت داشت که در جریان زمینلرزه فقط یک سوم از آنان زنده ماندند، ولی طبق آمار رسمی این زمینلرزه ۲۶٬۲۷۱ کشته، ۳۰ هزار مجروح و بیش از ده هزار نفر بیخانمان به جای گذاشت.
در این زمینلرزه ۷۰ درصد از سازههای شهر بم بهکلی تخریب شد و ارگ تاریخی بم ویران شد. همه سعی داشتند زندهها و کشتهها را از زیرآوار بیرون بکشند و تعداد تلفات به قدری بالا بود که بعضاً امکان شناسایی بسیاری از جنازهها نبود وعدهای در گورهای دستهجمعی دفن شدند.