گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
نسل نوظهور فوتبال ایران نشانههای امیدواری دارد
بنزین سبز دهه هشتادیها
دور، دورِ بچههای دهه هشتاد در فوتبال ایران است. هر چقدر باشگاهها به سمت و سوی ستارههای دهه هفتادی و شصتی بروند تا برای نتیجه گیری دست به دامان آنها بشوند در نهایت کسی که به درد آنها و آیندهشان میخورد همین دهه هشتادیها هستند.
جام جم آنلاین - فوتبال ایران چقدر از متولدین این نسل استفاده میکند؟
بچههای تاثیرگذار
افزایش قابل توجه حضور دهه هشتادیها در لیگ برتر فوتبال ایران به یکی از مهمترین تحولات سالهای اخیر این رقابتها تبدیل شده است. جریانی که به وضوح نشان میدهد فوتبال ایران در حال ورود به دورهای تازه است و نگاه باشگاهها به سمت آینده تغییر کرده است. حالا دور دور بازیکنانی است که در دهه هشتاد شمسی متولد شدهاند و با انگیزه بالا انرژی فراوان و جسارت جوانی پا به میادین بزرگ فوتبال کشور گذاشتهاند.
در فصلهای اخیر تیمهای لیگ برتری بیش از گذشته روی بازیکنان دهه هشتادی حساب باز کردهاند. این اعتماد تنها در حد حضور روی نیمکت نمانده و بسیاری از این بازیکنان به مهرههای تاثیرگذار ترکیب اصلی تبدیل شدهاند.
نمادهای جوانی
محمد عسگری در سپاهان نمونهای از این روند است. بازیکنی که در تیمی مدعی و پرستاره فرصت بازی پیدا کرده و نشان داده توانایی رقابت در بالاترین سطح فوتبال ایران را دارد.
در استقلال ابوالفضل زمانی به عنوان یکی از نمادهای اعتماد به نسل جدید مطرح شده است. بازیکنی جوان که در شرایط حساس به میدان رفته و بدون ترس از نامها و سابقهها بازی کرده است. پرسپولیس نیز با استفاده از مجتبی فخریان گام مهمی در مسیر جوانگرایی برداشت. فخریان با دوندگی بالا و انگیزه مثال زدنی نشان داده دهه هشتادیها میتوانند در تیمهای بزرگ هم نقش آفرین باشند اگرچه فرصت بازی در نیم فصل به او نرسید و راهی ملوان شد. در تراکتور امیررضا جدی یکی دیگر از چهرههای این نسل است که با حضور در ترکیب این تیم پرهوادار توجه کارشناسان را به خود جلب کرده است.
دهه هشتادی ها، گزینه دوم
افزایش تعداد دهه هشتادیها در لیگ برتر یک پیام روشن دارد. فوتبال ایران ناچار است به سمت جوانگرایی حرکت کند. با این حال با وجود این افزایش محسوس هنوز هم استفاده از این بازیکنان کافی نیست. بسیاری از تیمها همچنان ترجیح میدهند در لحظات حساس به بازیکنان باتجربه تکیه کنند و جوانان را به عنوان گزینه دوم ببینند. این نگاه محافظه کارانه باعث میشود بخشی از ظرفیت واقعی فوتبال ایران بدون استفاده باقی بماند.
در شرایطی که میانگین سنی تیم ملی فوتبال ایران بالاست این موضوع اهمیت بیشتری پیدا میکند. تیم ملی در سالهای اخیر همواره متکی به نسل مشخصی از بازیکنان بوده است. بازیکنانی که افتخارات زیادی کسب کردهاند، اما بالا رفتن سن آنها یک واقعیت انکارناپذیر است. اگر امروز به دهه هشتادیها فرصت داده نشود فردا فاصلهای بزرگ میان نسل فعلی و نسل بعدی ایجاد خواهد شد. فاصلهای که پر کردن آن کار سادهای نخواهد بود.
سیاست دنیای فوتبال
دنیای فوتبال مدرن به شکل واضحی به سمت جوانگرایی حرکت میکند. تیمهای بزرگ دنیا سرمایه گذاری اصلی خود را روی بازیکنان جوان انجام میدهند. لیگهای معتبر مملو از بازیکنانی هستند که در سنین پایین به ستاره تبدیل شدهاند. سرعت بالای بازیها نیاز به انرژی بیشتر و توان بدنی بالاتر دارد. ویژگیهایی که به طور طبیعی در بازیکنان جوان بیشتر دیده میشود. فوتبال ایران نیز برای همگام شدن با این جریان جهانی چارهای جز اعتماد گستردهتر به نسل دهه هشتادی ندارد.
دهه هشتادیها تنها یک گزینه موقت نیستند بلکه یک نیاز مبرم برای فوتبال ایران محسوب میشوند. این نسل با فوتبال روز دنیا بزرگ شده است. بازیهای اروپایی را دنبال کرده و با استانداردهای مدرن آشناست. بسیاری از آنها آموزشهای پایهای بهتری نسبت به نسلهای قبل دیدهاند و از نظر ذهنی آماده پذیرش تاکتیکهای جدید هستند. نادیده گرفتن این ظرفیت میتواند فوتبال ایران را از رقابت با جهان عقب نگه دارد.
موفقیت پایدار
یکی از مشکلات اصلی کمبود برنامه ریزی بلندمدت در باشگاه هاست. برخی تیمها صرفا برای بقا یا کسب نتیجه کوتاه مدت تصمیم میگیرند. در چنین شرایطی ریسک استفاده از بازیکن جوان کمتر پذیرفته میشود. این در حالی است که تجربه نشان داده اعتماد به جوانان در بلندمدت نه تنها از کیفیت تیم کم نمیکند بلکه میتواند به موفقیتهای پایدار منجر شود. نمونههای موفق در همین لیگ برتر گواه این موضوع است.
افزایش تعداد دهه هشتادیها باید با افزایش کیفیت استفاده از آنها همراه باشد. حضور در ترکیب اصلی بازی در دقایق حساس و سپردن مسئولیتهای مهم میتواند این بازیکنان را سریعتر به سطح مطلوب برساند. نیمکت نشینی طولانی یا بازی در مسابقات کم اهمیت کمکی به رشد واقعی آنها نمیکند. مربیان نقش کلیدی در این مسیر دارند و نگاه آنها میتواند سرنوشت یک نسل را تغییر دهد.
انتخاب سرنوشت ساز
فوتبال ایران در آستانه یک انتخاب مهم قرار دارد. یا باید همچنان به مسیر سنتی ادامه دهد و با نسلی مسنتر به رقابت بپردازد یا با شجاعت به نسل جدید میدان بدهد و آینده را بسازد. دهه هشتادیها ثابت کردهاند که توانایی حضور در سطح اول فوتبال کشور را دارند. حالا نوبت باشگاهها فدراسیون و مربیان است که این مسیر را جدیتر دنبال کنند.
اگر امروز سرمایه گذاری روی دهه هشتادیها افزایش یابد فردا تیم ملی جوانتر سریعتر و هماهنگتر خواهد بود. تیمی که میتواند در رقابتهای آسیایی و جهانی حرفی برای گفتن داشته باشد. زمان به نفع فوتبال ایران متوقف نمیشود و دنیا منتظر نمیماند. حالا دور دور دهه هشتادی هاست و فوتبال ایران اگر هوشمندانه عمل کند میتواند از این فرصت طلایی بهترین استفاده را ببرد.
تازه ها
پیشنهاد سردبیر
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
