پروژه ترامپ برای حذف ایران از آینده منطقه

به گزارش جام جم آنلاین این پروژه به‌معنای فروپاشی فوری ایران نیست. ایران کشوری نیست که با یک عملیات برق‌آسا از پا درآید. راهبرد جایگزین، «فرسایش تدریجی» و «حذف خاموش» است؛ حذف نه از نقشه، بلکه از میز طراحی آینده.

حذف ایران از طراحی آینده یعنی نظم امنیتی و اقتصادی منطقه بدون نقش فعال ایران شکل بگیرد؛ یعنی درباره خلیج فارس، تنگه هرمز، انرژی، ترانزیت و حتی مسئله فلسطین تصمیم‌سازی شود، اما ایران صرفاً تماشاگر باشد. کشوری بزرگ، با مردمانی فقیر و سهمی منفعل.

در این چارچوب، استفاده آمریکا و اسرائیل از برخی چهره‌های اپوزیسیون، از جمله رضا پهلوی، قابل فهم می‌شود. این جریان نه برای «ساخت آینده»، بلکه برای بی‌اثر کردن ایران به کار گرفته می‌شود؛ همان نقشی که این خاندان در دوره پیشین نیز ایفا کرد: وابستگی کامل به قدرت‌های خارجی، تهی‌سازی حاکمیت ملی و تبدیل ایران به حاشیه نظم جهانی. چنین اپوزیسیونی قرار نیست ایران را تقویت کند؛ مأموریتش کاهش وزن تاریخی ایران است.

همزمان، برخی کشور‌های منطقه نیز برای پر کردن جای خالی ایران در نظم آینده، به رقابتی پرهزینه وارد شده‌اند. از ترکیه تا امارات و عربستان، میلیارد‌ها دلار هزینه می‌شود؛ هدایا، قراردادها، عضویت در شورا‌های نمایشی مانند «شورای صلح غزه» و خوش‌خدمتی آشکار به ترامپ. 

هدف روشن است: جلب رضایت آمریکا برای سهم‌خواهی در نظم جدید جهانی، حتی اگر به قیمت تضعیف ایران تمام شود.

در این معادله، ایران قلب ژئوپلیتیک منطقه است؛ اما اگر دچار شکاف داخلی، فرسایش اجتماعی و تردید در اراده ملی شود، می‌تواند به بازیگری بزرگ با نقشی کوچک تبدیل شود.

رهبر انقلاب بار‌ها هشدار داده‌اند که جنگ امروز، جنگ اراده‌ها و روایت‌هاست؛ اگر ملتی در این میدان دچار تردید شود، حتی بدون شکست نظامی نیز حذف خواهد شد. تجربه تاریخی نیز گواه است: پس از جنگ جهانی اول، ایران با وجود تحمل اشغال و خسارت، حتی به کنفرانس صلح پاریس راه داده نشد.

امروز نیز مسئله اصلی ایران عبور از یک بحران مقطعی نیست؛ مسئله، حضور فعال در طراحی آینده است. این یک بزنگاه تاریخی است. اگر انسجام ملی، هویت ایرانی–اسلامی و اعتماد به نفس جمعی تقویت نشود، ممکن است نسل‌های بعد با حسرت بپرسند: چرا وقتی آینده در حال طراحی بود، ما غایب ماندیم؟

تاریخ روشن است: حذف از آینده، همیشه از غفلت امروز آغاز می‌شود.