چرا مدگرا می‌شویم؟

آنچه والدین گرامی باید بدانند این است که طرز لباس پوشیدن نوجوانان، نشان‌دهنده تصور آنان از خودشان است؛ پس هرچه نوع پوشش فرزند شما عجیب و غریب‌تر باشد، نشان از تصوری موهوم، مغشوش، مضطرب و سردرگم نسبت به خود است. نبود خودشناسی درست و سازنده یا احساس خودکم‌بینی، می‌تواند دلیلی باشد تا نوجوان ما، به هر وسیله‌ای ـ حتی غیرمتعارف ـ چنگ زند تا این گونه کم و کاستی‌های زندگی‌اش را جبران کند و به​گونه‌ای خاص به چشم جامعه آید.

ایجاد تصوری واقع‌بینانه از خویش، ایجاد احساس ارزشمندی، آگاه ساختن جوان از توانایی‌های بالقوه فردی، با شیوه‌ای سالم و دوستانه نه تحکم‌برانگیز و نصیحت‌گونه، می‌تواند نوجوان ما را به سمت «خود حقیقی» خویش، نه «خود کاذب و خیالی» رهنمون سازد.

بهتر است بدانید که ویژگی خاص این دوران، بحران و سرکشی است. سعی کنید تا آنجا که می‌توانید نظرات خود را به او تحمیل نکنید، هیچ گاه با او درنیفتید و در تمام مواقع، آرامش خود را به عنوان والدینی بالغ و صبور حفظ کنید.

بدانید که کیمیای مهر و محبت، به جای جدال و بحث‌ بی‌سرانجام، می‌تواند فرزند شما را در هر شرایطی که هست به سوی «خود واقعی»​اش نزدیک کند. البته به شرط آن که نوع محبت و ابراز آن، بی‌دریغ و بی‌بهانه باشد، نه سرشار از طعنه و گلایه.

جان کلام این که برای داشتن فرزندانی متعادل و متعارف، به دور از مدگرایی‌های افراطی و عجیب غریب، باید از «خود» شروع کنیم. تا وقتی خودمان‌، بی‌نیاز از تشریفات و تعلقات مادی دنیا نباشیم و تا وقتی ذهن‌مان، فارغ از هر آنچه اساس خوب زندگی کردن است باشد، نمی‌توان انتظار فرزندانی متعادل، با هویت و آگاه از ارزشمندی‌های خویش داشت.

سرور حاجی سعید

کارشناس ارشد روان‌شناسی تربیتی