رقم قراردادها را می‌شنوم، مغزم سوت می‌کشد

در آستانه بازی امروز تیم ملی امید ایران و کره جنوبی، گفت‌وگویی با او داشتیم که به قدیم‌ها کشید. به روزهایی که هنوز همه فوتبال را دوست داشتند. روزهای قشنگی که زود تمام شد... 

آقای پیروانی، تیم ملی امید ایران امروز با کره جنوبی در رقابت‌های قهرمانی آسیا بازی دارد. چقدر گروه سختی. ازبکستان و لبنان هم هستند. ما در سید سوم مسابقات بودیم. امید روانخواه و تیمش در موقعیت سختی هستند. 
خدمت شما عرض کنم، اصلا بازی‌های آسانی در پیش ندارند. مخصوصا دیدار با کره و ازبکستان که واقعا سخت است منتها من امید روانخواه را می‌شناسم. او شاگردم بوده و خودم در فجر بازی‌اش دادم. امید مربی با شهامت و شجاعی است. از چیزی نمی‌ترسد. وقتی شاگرد من بود، در فجر عالی بازی می‌کرد و به استقلال رفت. یادتان باشد رفت و برگشت به پرسپولیس گل زد. این بچه روحیه بالایی دارد. من دوست دارم موفق باشد. همه در این روزها از او و تیمش حمایت کنند. 
 
به لحاظ فنی به ویژه در فوتبال پایه ما از کره و ازبک‌ها عقب هستیم. فکر می‌کنید چطور می‌توانیم این اختلاف را در زمین مسابقه جبران کنیم؟ 
من که از ته دل آرزو می‌کنم ایران در مسابقات موفق باشد. انشالله بچه‌ها با دوندگی زیاد، این دو بازی سخت را پشت‌سر بگذارند. البته که لبنان هم تیم خوبی است. امروز مشخص می‌شود که تیم ما در چه وضعیتی است چون در همین شروع کار با کره جنوبی بازی داریم. بازی‌های ما همیشه حیثیتی بوده. من زیاد به سید و این چیزها فکر نمی‌کنم. شروع خوب خیلی مهم است. اگر بچه‌ها در بازی امروز خوب نتیجه بگیرند، شانس‌مان زیاد می‌شود. شروع تورنمنت اهمیت زیادی دارد. باید خیلی مسنجم باشیم. 
 
شما با امید روانخواه ارتباط هم دارید؟ 
گهگاهی زنگ می‌زنیم. وقتی سرمربی شد به او زنگ زدم و تبریک گفتم. امید بچه مثبت و با شهامتی است. گاهی زنگ می‌زند. ارتباط داریم. 
 
آقا غلام اگر تیم‌های پایه ما موفق شوند، به نوعی کار گلخانه‌ای است ولی چطور مثل ژاپن، ازبکستان، عربستان یا کره موفقیت‌هایمان تداوم داشته باشد؟ 
آنچه عیان است چه حاجت به بیان است؟ در این سال‌ها چند بازیکن جوان و امید ساخته شده که به تیم بزرگسالان ما برسند؟ تعداد خیلی کم بوده. مربیان ایرانی چون حاشیه امنیت ندارند، به جوان‌ها بازی نمی‌دهند. حتی مدیر هم حاشیه امنیت ندارد. فوتبال ما نتیجه‌گراست. آنها می‌گویند اگر به جوان بازی بدهیم و نتیجه نگیریم از کار برکناریم. شما به عقب نگاه کنید. وقتی خود من همراه با تیم ملی امید به بازی‌های آسیایی رفتم، چه شد؟چهارم شدیم و استعفا دادم. برای این‌که از۲۵ بازیکن لیستی که می‌دادیم فقط ۸ بازیکن می‌آمد و باشگاه‌ها بازیکنان‌شان را نمی‌دادند.ولی الان چقدر بازیکن امید و جوان خوب داریم؟ روی فوتبال پایه اصلا کار نمی‌شود. بازی‌های پایه را در گرم‌ترین روزها می‌گذارند. بها نمی‌دهند. بعد می‌گویند ما آکادمی داریم. اگر آکادمی داری ورزشگاهت کو؟ استخر و سونایت کو؟ شما بازیکن می‌آوری باید خوابگاه خوب داشته باشی. کدام آکادمی ما این امکانات را دارد؟! فقط ظاهرا آکادمی هستند. این‌که در تیم ملی هم باشگاه‌ها بازیکنان‌شان را ۱۰ روز می‌دهند و بعد می‌روند پی کارشان که تیم درست نمی‌شود. یک چیز مهمی که ما کلا فراموش کرده‌ایم این است‌؛ بازیکن امید باید همان عزت و احترامی را داشته باشد که بازیکن بزرگسال دارد. منتها ما کدام از اینها را در ایران داریم؟ 
 
با این حرف‌ها یاد گذشته افتادیم و شما و آن فجر پر از ستاره جوان... 
من از اخراج نمی‌ترسیدم. ببین هر سال من چه بازیکنانی را می‌آوردم. امید روانخواه، غلام رضایی، حسن فرجی، هاشم بیک‌زاده، مهدی رحمتی، سوشا مکانی... اینها را می‌آوردم و فیکس بازی می‌دادم. آخر فصل هم ۶ تا ۷ بازیکن ما را می‌بردند و از بیرون بازیکن نمی‌خریدیم و از همین جوان‌ها به تیم اضافه می‌کردیم. فجر ما همه‌اش خروجی داشت و ورودی نداشت. به تیم و بازیکن شخصیت می‌دادیم. همین جوان‌ها به استقلال و پرسپولیس ۴ گل زدند. به سایپا در تهران ۳ گل زدند. با این حال پادشاهی علم و طبل و سپاه می‌خواهد. سعدیا گرچه سخندان و مصالح گویی، به عمل کار برآید به سخندانی نیست. با حرف زدن چیزی درست نمی‌شود. 
 
قبول دارید مربی جسور و شجاعی چون شما در این دوره کم شده؟ 
مربی حاشیه امنیت ندارد. اگر حاشیه امنیت داشت که به جوانان بازی می‌داد. 
 
آقا غلام! به نظرتان چقدر از فوتبال عربستان و امارات و قطر عقب افتاده‌ایم؟ 
خیلی زیاد. شما لیگ را نگاه کنید. چقدر بازی‌ها کم گل است. تمام مربیان برای این‌که عوض نشوند، بسته بازی می‌کنند. فوتبال ما شده فوتبال دفاعی. همه می‌خواهند گل نخورند و حالا یک گل بزنند و برنده شوند. ما فوتبال روان نداریم. فوتبال پویا نداریم. به همین خاطر جوان خوب هم در لیگ‌مان کم شده. زمانی که من در تیم امید بودم بازیکنانی مثل حاج‌صفی، انصاری‌فرد، شجاع خلیل‌زاده، بختیار رحمانی و کلی جوان خوب داشتیم که در سطح اول ایران مطرح شدند ولی الان وضعیت فرق کرده. تا لیگ قوی نداشته باشیم وضعیت همین است و چیزی هم تغییر نمی‌کند. 
 
رقم دستمزد بازیکنان را شنیده‌اید؟ ۸۰ میلیارد و ۱۰۰ میلیارد و .... 
به خدا که مغزم سوت می‌کشد. 
 
حرف از بودجه‌های ۲۰۰۰ میلیارد تومانی است. 
به نظر من که درست نیست. فواره چون بلند شود، سرنگون شود. آره پسرم. پول که زیاد باشد و کیفیت پایین، همین می‌شود. من از شما می‌پرسم. الان پولی که آمده باعث پیشرفت فوتبال ما شده؟ همه رفته‌اند دنبال مادیات و معنویات ول شده. بازیکنی که حقش ۱۰ میلیارد است، ۵۰ میلیارد میستونه! خب این بچه اشباع می‌شود. 
 
با این قراردادها دوست نداشتید الان در لیگ کار می‌کردید؟ 
اصلا دوست نداشتم. اصلا. همه چیز در این فوتبال عوض شده. به هر کسی هر طور می‌خواهند توهین می‌کنند. برای چه؟ مادیات. بمیرم ز بی‌نامی و نمیرم ز بدنامی. 
 
آقا غلام شما بالاترین قراردادی که امضا کردید، چقدر بود؟ یادتان هست؟ 
خدا را شاهد می‌گیرم. برای ۱۱ سال کار در فجرسپاسی روی هم ۴۵۰ میلیون تومان پول گرفتم. 
 
اگر الان بودید چقدر ارزش داشتید؟ 
مشک آن است که خود ببوید نه آن‌که عطار بگوید. من افتخار می‌کنم که ۱۱ سال قرارداد سفید بستم. سرهنگ جعفری هست. از او بپرسید. هیچ‌وقت دنبال پول و رقم نبودم. 
 
اتفاقا چقدر این روزها یاد شما می‌کنند. مثلا می‌گویند پراید فلآن‌قدر شده و با همین پول پیروانی ۱۰ سال فجر را در لیگ برتر نگه داشت... 
گرانی که کمر همه را شکست. شما هیچ می‌دانید ۱۱ سالی که ما در فجر بودیم چقدر هزینه شد؟ ۵ تا ۶ میلیارد تومان. از همان آقای جعفری بپرسید. ما مهدی رحمتی را هم ۴۰۰ میلیون تومان فروختیم ولی نشد از جوان‌ها زیاد پول در بیاوریم. اکثر بازیکنان که قراردادشان تمام می‌شد می‌رفتند. ما هم دلی کار می‌کردیم. دنبال این نبودیم که تمدید کنیم تا از فروش‌شان پول در بیاوریم. 
 
حسرتی در زندگی فوتبالی‌‌تان دارید؟ 
نه پسرم. هیچ. هیچ حسرتی ندارم. من سرمربی جوانان بودم، سرمربی امید، سرمربی ناشنوایان، سرمربی تیم‌های برق و فجر بودم و با همین تیم‌ها قهرمان شدیم و رفتیم آسیا. 
 
فکر کنم این‌که به نیکی از شما یاد می‌کنند، کافی است. 
الحمدالله همه عمرم عاشق بودم و نه کاسب. 
 
البته اگر الان در فوتبال این‌طور باشید.... 
بله بله. الان اگر عاشق باشید و کاسب نباشید کلاه‌تان پس معرکه است. به چشم حقارت شما را نگاه می‌کنند.