آداب بندگی

نخستین عمل برای شروع رمضان، استقبال معنوی از آن است. پیامبراکرم(ص) و ائمه‌معصومین(ع) پیش از فرارسیدن این ماه، ادعیه و مناجات‌هایی برای درک فضیلت آن می‌خواندند. دعای چهل‌وششم صحیفه سجادیه، دعای وداع با ماه رمضان نیست، بلکه در استقبال از این ماه وارد شده و نشان می‌دهد که چگونه باید با جان و دل به پیشواز این مهمان عزیز رفت.
در شب اول ماه رمضان، اعمال متعددی سفارش شده است. از مهم‌ترین آنها، غسل است که انسان را از آلودگی‌های ظاهری و باطنی پاک می‌کند و با طهارت کامل وارد این ماه می‌شود. همچنین زیارت امام‌حسین(ع) در این شب فضیلت بسیار دارد و روایت شده که گناهان گذشته و آینده انسان بخشیده می‌شود. یکی دیگر از اعمال شب اول، زنده‌نگه‌داشتن آن با عبادت و دعاست. در منابع دینی آمده که هرکس شب اول رمضان را به عبادت بگذراند، دلش در شبی که دل‌ها می‌میرند، نخواهد مرد. خواندن دو رکعت نماز در این شب با سوره‌های خاص،همچنین دعای«اللهم ان هذا الشهر المبارک...» از دیگر مستحبات است.
توجه به قرآن در شروع رمضان اهمیت ویژه‌ای دارد. خواندن حتی چند آیه در ابتدای این ماه، دل را نورانی کرده و انس با کلام الهی را در سراسر این ماه تداوم می‌بخشد. در پایان، نباید از یاد دیگران غافل شد. دست‌گیری از نیازمندان در آستانه رمضان، ازجمله اعمالی است که زمینه ورود به این ماه را هموارتر می‌کند. پیامبراکرم(ص) می‌فرمایند: «هرکس روزه‌داری را افطار دهد، برای او پاداشی معادل پاداش او خواهد بود.» شروع رمضان، آغازی برای تحول و تعالی است. با اندکی تأمل در اعمال و آداب آن، می‌توانیم از برکات بی‌کران این ماه بهره‌مند شویم و خود را برای یک ماه بندگی خالصانه آماده کنیم.