هشتم اسفندماه یادآور کوچ ابدی سینماگری است که نامش با قصص قرآنی و دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی گره خورده. فرجالله سلحشور، کارگردانی که نهتنها در فرم و محتوا بلکه در زیست شخصی و حرفهای خود نیز استانداردهای متفاوتی از هنرمند متعهد را به نمایش گذاشت.
تقویم هنر انقلاب اسلامی، روزهایی را در خود جای داده که یادآور وداع با چهرههایی جریانساز است. فرجالله سلحشور تنها یک کارگردان نبود. او نماد و پرچمدار جریانی بود که تلاش میکرد مفاهیم قدسی را از آسمان متون تفسیری به زمین سخت سینما و تلویزیون بیاورد. مردی که با «ایوب پیامبر» آغاز کرد، با «مردان آنجلس» شناخته شد و با «یوسف پیامبر» مرزهای جغرافیایی را درنوردید.
علاقه من به ساخت فیلمهایی درباره نسل Z از نگرانی نسبت به آینده ایران نشأت میگیرد. نسل Z آینده ما و کشورمان است و باید خوب بنگریم که چه چیزی را به آنها تحویل میدهیم. حرکت نسلها در یک جامعه شبیه دوی امدادی است.
داریوش نصیری، نویسنده و کارگردان با ۲۷ سال تجربه در حوزه تئاتر، نقالی و نمایشهای شاهنامهای که تبحر خاصی در نوشتن و ــ بهعنوان بازیگر ــ اجرای تئاترهای تکنفره دارد، اخیرا «رستم و اسفندیار» را از زاویهای کمتر پرداختهشده یعنی کتایون، مادر اسفندیار نویسندگی کرده که در لحظه دریافت خبر مرگ فرزندش، چگونه این عشق مادرانه و دراماتیک را به تصویر میکشد.
مجمع عمومی انجمن مدرسان تئاتر برگزار و اعضای جدید این صنف انتخاب شدند.
مدیرعامل خانه تئاتر در حکمی مرتضی رنجبران را به عنوان رئیس روابط عمومی این خانه منصوب کرد.
جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر را نباید تنها در قاب اکران چند فیلم و توزیع چند سیمرغ دید. این دوره بیش از آنکه یک رویداد هنری باشد، درگیر یک عملیات تروریستی رسانهای بود.
در دو دهه گذشته، قاب جادویی تلویزیون در جهان از یک وسیله سرگرمی صرف در گوشه اتاق نشیمن، به قدرتمندترین ابزار برای روایت پیچیدگیهای روح بشر و البته مهندسی اجتماعی تبدیل شده است. با این حال صنعت سریالسازی جهان امروز در یک نقطه عطف تاریخی و نگرانکننده قرار دارد؛ تحولی خاموش اما بنیادین که در پلتفرمهای پخش آنلاین (VOD) طراحی شده و پژواک آن به وضوح در تولیدات شبکه نمایش خانگی ایران نیز شنیده میشود.
«کارواش» به کارگردانی احمد مرادپور، بهعنوان یک تریلر سیاسی ــ اجتماعی که مستقیم به یکی از حساسترین معضلات جامعه یعنی فساد اقتصادی و پولشویی سازمان یافته میپردازد، نمونهای بارز از فیلمی است که قصد و نیت متعالی آن با ضعف در اجرای سینمایی و عمقبخشیدن دراماتیک در تقابل قرار گرفته است.
اگرچه وینس گیلیگان، سازنده سریال«پلوریبس» (Pluribus) ادعا کرده که این سریال درباره هوشمصنوعی نیست و حتی با جملاتی نفرت خود را از آن ابراز داشته اما آنچه در اثر تماشای قسمت مختلف آن به نظر متبادر شده و از قضا اغلب مخاطبان هم بر این نکته متفق هستند، شکلی از هوشمصنوعی است اگر از دنیای مجازی به دنیای واقعی بیاید، چیزی شبیه به همین دنیای پلوریبس خواهد شد.
گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
در گفتوگوی جام جم آنلاین با حجتالاسلام دکتر قاسم خانجانی بررسی شد
