جام جم آنلاین – جام ملتهای آسیای زنان اینبار در استرالیا برگزار میشود. چهار سال پیش تیم ملی فوتبال زنان ایران در خاک هند نخستین جام ملتهای تاریخ قدمت خود را تجربه کرد. اینبار استرالیا میزبان دختران ایران و سایر کشورهاست.
شاگردان مرضیه جعفری باید در هر سه دیدار مرحله گروهی در ورزشگاه گلدکوست به میدان بروند؛ مسابقاتی که برابر سه قدرت سنتی و رو به رشد فوتبال زنان آسیا برگزار میشود: تیم ملی فوتبال زنان کره جنوبی، تیم ملی فوتبال زنان استرالیا و تیم ملی فوتبال زنان فیلیپین. اولی و دومی که جز قدرتمندترین تیمهای دنیا هستند. به خصوص استرالیا. تقابل با استرالیا مثل این میماند که تیم ملی فوتبال مردان ایران مثلا مقابل فرانسه و یا آلمان قرار بگیرد.
این گروه یکی از دشوارترین گروههای این دوره از جام ملتهای آسیاست. گروهی که بسیاری آن را «گروه مرگ» مینامند. پیشبینیها چندان امیدوارکننده نیست و برخی معتقدند ایران ممکن است مانند دوره قبل با شکستهای سنگین حذف شود. اما آیا واقعاً شرایط همانند گذشته است؟
تند و سریع مثل کره جنوبی
کره جنوبی نخستین حریف ایران در جام ملتهای آسیاست. این تیم سالهاست در جمع قدرتهای برتر آسیا قرار دارد. تجربه حضور در جام جهانی و مراحل پایانی جام ملتها باعث شده آنها در بازیهای بزرگ دچار استرس نشوند.
برای ایران، دیدار نخست مقابل کره جنوبی اهمیت حیاتی دارد. نتیجه این مسابقه میتواند مسیر روحی تیم را مشخص کند. حتی تساوی هم مقابل این تیم موفقیت بزرگی است.
اگر ایران بتواند با دفاع فشرده و انتقال سریع به ضدحملات بازی را مدیریت کند شاید از یک شکست سنگین جلوگیری شود و حتی به نتیجهای آبرومندانه برسد.
قدرتمند و بی رقیب مثل استرالیا
استرالیا یکی از مدعیان اصلی قهرمانی در این دوره از جام ملتهای آسیاست. تیم میزبان تماشاگران را هم کنار خود دارد. آخرین باری که ایران با استرالیا روبهرو شد در رقابتهای انتخابی المپیک بود. در آن دیدار ملیکا محمدی هم به میدان رفت، بازیکنی که در ۲۲ سالگی در یک سانحه رانندگی درگذشت. به هرحال استرالیا که با لقب «ماتیلداها» شناخته میشود ترکیبی از قدرت بدنی، سرعت و تجربه بینالمللی دارد. حضور بازیکنان شاغل در لیگهای معتبر اروپا و آمریکا باعث شده سطح بازی این تیم حتی فراتر از استاندارد آسیایی باشد. شاید مطرحترین بازیکن استرالیا سم کر باشد.
برای شاگردان جعفری این مسابقه بیشتر یک آزمون بزرگ برای سنجش فاصله واقعی با سطح اول آسیاست.
فیلیپین و چالش وداع آبرومند
باید واقعیتها را پذیرفت. تیم ملی فوتبال ایران شانسی برای صعود ندارد. شاید نهایت کار شاگردان مرضیه جعفری این باشد که مقابل فیلیپین که اندازه آن دو تا قوی نیست مساوی بگیرد.
فیلیپین در سالهای اخیر سرمایهگذاری گستردهای روی فوتبال زنان انجام داده و با جذب بازیکنان دوتابعیتی شاغل در آمریکا و اروپا جهشی قابل توجه داشته است. این تیم دیگر حریف آسان گذشته نیست و از نظر تاکتیکی منظم و از نظر بدنی قدرتمند بازی میکند.
برای ایران، بازی سوم مقابل فیلیپین شاید واقعبینانهترین فرصت برای کسب امتیاز باشد.
پیشرفت ۴ ساله
چهار سال گذشته برای فوتبال زنان ایران دورهای از تغییر نسل و کسب تجربه بوده است. برخی بازیکنان جوانتر اکنون تجربه بازیهای بینالمللی بیشتری دارند و تیم نسبت به گذشته منسجمتر شده است. حضور طولانیمدت مرضیه جعفری روی نیمکت نیز به ثبات فنی کمک کرده است.
با این حال چالش بزرگ همچنان کمبود بازیهای تدارکاتی سطح بالا و امکانات محدود است. خود جعفری بارها اشاره کرده که دستش برای آمادهسازی تیم خالی است. فاصله در تعداد اردوها و کیفیت رقبا در بازیهای دوستانه تأثیر مستقیمی بر آمادگی مسابقهای دارد.
سناریوی واقعبینانه
واقعیت این است که ایران در گروهی بسیار دشوار قرار دارد. احتمال صعود پایین است، اما هدف لزوما هم قرار نیست «خوردن گلهای کمتر» باشد. ایران میتواند حتی دو مساوی هم بگیرد به شرط آنکه ساختار دفاعی را بهبود ببخشد. فوتبال زنان ایران از یک لحاظ شبیه فوتبال مردان است. بازیکنان کم گل میزنند. این مشکل ممکن است در بازیهای بزرگ جام ملتها بیشتر دیده شود. مرضیه جعفری خیلی کار سختی دارد. اما عزم او جزم است که تیمی پرانگیزه را راهی رقابتها کند.
اگر ایران دیگر «کیسه گل» نباشد و بتواند برای دقایق طولانی حریفان قدرتمند را تحت فشار بگذارد این خود نشانهای از رشد خواهد بود.