ضعف‌های فوتبال درمان اساسی می‌خواهد

بارها گفته‌ام که دیگر حرف زدن در فوتبال ایران اهمیتی ندارد و باید عمل کنیم. در سال‌های گذشته آن‌قدر از ضعف همه‌جانبه فوتبال، چه در رده ملی و چه در رده باشگاهی، صحبت کرده‌ایم که می‌توان از آن کتاب چندجلدی بیرون آورد. ولی کدام‌یک از آن حرف‌ها فایده داشت و برای کدام درد فوتبال ما دوا شد؟مشکل این است که فوتبال ایران گوش شنوا ندارد وهمه فقط دنبال اهداف ومنافع خودهستند. کیفیت وحشتناک لیگ هم محصول همین نگرش است.مانه یک تیم خوب مدعی داریم ونه بازیکنی جریان‌ساز که تأثیرگذاری‌اش را نشان بدهد.تیم‌ها به شدت نتیجه‌گرا شده‌اند. هیچ تیمی توان کامل ندارد و فوتبال اکثر تیم‌ها اصلا چشم‌نواز نیست. واقعا دیگر چه اهمیتی دارد کدام تیم قهرمان لیگ برتر می‌شود. زمانی که باد می‌کاشتیم به این فکر نکردیم که باید بعدا طوفان درو کنیم. وقتی نتیجه‌‌گیری و دلالی را به‌راحتی به فوتبال راه دادیم فکرش را می‌کردیم الان شاهد چنین لیگ بسیار ضعیفی باشیم؟به نظرم دیگرنبایددرباره این لیگ اظهارنظرکنیم،چون این لیگ نه ارزش دیدن داردونه ارزش اظهارنظر.